Belgian Enkel

Barwa od słomkowej do ciemnozłotej. Piwo klarowne. Piana biała, średnio wysoka do wysokiej, drobnopęcherzykowa i zbita, o średnio wysokiej do wysokiej trwałości. Może pozostawiać ślady na ściankach szkła.

Balans aromatu chmielowo-estrowo-fenolowy, ze słodowością pozostającą w tle. Proporcje pomiędzy chmielowością, estrami owocowymi i przyprawowymi fenolami mogą się różnić, jednak przynajmniej jedna z tych cech powinna osiągać średnie natężenie. Średnio niski do średniego aromat chmielowy, o charakterze kwiatowym, ziołowym lub korzennym. Średnio niskie do średnich estry owocowe mogą przypominać gruszki, jabłka, cytrusy lub jasne owoce pestkowe. Niskie do średnich fenole drożdżowe mają najczęściej charakter pieprzny, goździkowy lub ogólnie przyprawowy. Niski do średnio niskiego aromat słodowy może wnosić nuty zbożowe, jasnego pieczywa, ciasta, krakersów lub lekko miodowe. Słodowość powinna być mniej intensywna od przynajmniej jednej z głównych składowych profilu.

Balans zrównoważony lub przesunięty w stronę goryczy. Odsłodowa słodycz niska do średnio niskiej, wyraźniejsza na początku degustacji. Średnio niski do średniego smak chmielowy ma charakter kwiatowy, ziołowy lub korzenny. Średnio niskie do średnich estry pochodzące z fermentacji mogą przypominać gruszki, jabłka, cytrusy lub jasne owoce pestkowe. Niskie do średnich fenole drożdżowe wnoszą nuty pieprzu, goździków lub innych przypraw. Niski do średnio niskiego smak słodowy stanowi tło o cechach zbożowych, jasnego pieczywa, ciastkowych, krakersowych lub lekko miodowych. Finisz wytrawny do półwytrawnego, rześki i pozbawiony wyraźnej słodyczy resztkowej. Posmak średnio długi, o charakterze chmielowym, owocowym lub przyprawowym.

Goryczka średnia do średnio wysokiej, chmielowa, o średniej długości. Powinna być czysta, i dobrze współgrająca z wytrawnym lub półwytrawnym finiszem. Może wyraźnie zaznaczać się w posmaku, ale nie powinna być ostra, szorstka, ani nieprzyjemnie zalegająca.

Pełnia średnio niska do średniej. Nagazowanie średnio wysokie do wysokiego, nadające piwu wyraźne musowanie i zwiększające jego rześkość. Tekstura gładka, przechodząca w wytrawne i rześkie zakończenie. Pomimo niewielkiego ekstraktu piwo nie powinno być wodniste. Rozgrzewanie alkoholowe, wyklejanie i ściąganie nie powinny występować.

Belgian Enkel, określany po angielsku jako Belgian Single, jest jasnym, lekkim piwem górnej fermentacji wywodzącym się z tradycji słabszych piw klasztornych. Jego najważniejszymi cechami są wysoka pijalność, rześkość  oraz nieproporcjonalnie duża złożoność w stosunku do niewielkiej zawartości alkoholu. Bywa nazywany Patersbier, jednak określenie to odnosi się przede wszystkim do piwa przeznaczonego dla wspólnoty zakonnej i nie wyznacza jednolitego profilu sensorycznego. Nazwa „Enkel” oznacza „pojedynczy”, jednak historyczne nazewnictwo piw klasztornych nie było jednolite, a określenie „Patersbier” odnosiło się przede wszystkim do lekkiego piwa przeznaczonego do codziennego spożycia przez wspólnotę zakonną. Historyczne piwa przeznaczone dla wspólnot klasztornych różniły się barwą i profilem. W Westmalle pierwsze piwo z 1836 r. było ciemne i słodkie, a jasny poprzednik dzisiejszego Extra pojawił się na początku XX wieku.

W porównaniu z Belgian Blond jest słabszy, bardziej wytrawny, mniej słodowy i wyraźniej chmielowy. Od Tripla odróżnia go przede wszystkim znacznie niższy ekstrakt początkowy i zawartość alkoholu oraz lżejszy charakter. Oba style mogą łączyć delikatny profil jasnych słodów z owocowo-przyprawowym charakterem fermentacji i wytrawnym finiszem. W porównaniu z Belgian Pale Ale jest zazwyczaj jaśniejszy, bardziej wytrawny, mocniej nagazowany i pozbawiony wyraźnych nut karmelowych lub tostowych.