Märzen

Barwa piwa od jasnobursztynowej do miedzianej. Piwo klarowne. Piana biała lub lekko zabarwiona, drobnopęcherzykowa i zbita, o średnio wysokiej do wysokiej obfitości oraz wysokiej trwałości.

Balans zdecydowanie w kierunku bogatego aromatu słodowego, z chmielowością pozostającą na dalszym planie. Średni do średnio wysokiego aromat słodowy o charakterze chlebowym, tostowym, pieczywa razowego, herbatników i grzanek. Jako uzupełnienie profilu mogą występować maksymalnie niskie aromaty karmelowe. Niski aromat chmielu o charakterze ziołowym lub kwiatowym w tle. Dopuszczalny do niskiego poziomu, nieprzeszkadzający poziom alkoholu, ale najlepsze egzemplarze powinny być go pozbawione. Czysty charakter lagerowy: brak estrów, diacetylu, aromatów siarkowych.

Balans słodyczy i goryczy zasadniczo wyrównany, z możliwością niewielkiej przewagi słodyczy na początku degustacji. Smak słodowy od średniego do średnio wysokiego, bogaty i złożony, z dominującymi nutami chleba, tostów, pieczywa razowego, herbatników oraz grzanek. Dopuszczalne niskie nuty karmelowe. Smaki chmielowe (ziołowe lub kwiatowe) od niewyczuwalnych do niskich. Smak alkoholu niewyczuwalny lub niski, łagodny i dobrze wkomponowany. Czysty charakter lagerowy: brak estrów, diacetylu, aromatów siarkowych. Finisz wytrawny do półwytrawnego, bez zalegającej słodyczy. Posmak średniej długości, przede wszystkim o charakterze chlebowym.

Goryczka chmielowa, o średnio niskiej do średnio wysokiej intensywności i średniej długości. Jej natężenie powinno odpowiadać pełni oraz intensywności słodowego charakteru piwa. Gładka, bez ostrości i nieprzyjemnego zalegania. Powinna równoważyć początkową słodycz i wspierać wytrawne zakończenie.

Pełnia średnia do średnio wysokiej. Wysycenie średnie. Tekstura gładka, miękka, niekiedy delikatnie kremowa. Pomimo pełni piwo powinno pozostawać łatwo pijalne, bez lepkości i oblepiającego odczucia. W mocniejszych wersjach dopuszczalne niskie, łagodne rozgrzewanie alkoholowe. Odczucie ściągające i śliskie niepożądane.

Opis dotyczy tradycyjnego niemieckiego marcowego o bursztynowej do miedzianej barwie i wyraźnym chlebowym oraz tostowym charakterze słodowym. Nazwa Märzen bywa również stosowana do piw o innym profilu, dlatego nie wszystkie piwa sprzedawane pod tą nazwą odpowiadają przedstawionej charakterystyce.

W porównaniu z jasnym festbierem marcowe ma ciemniejszą barwę i mocniej zaznaczone nuty opiekanego pieczywa. Zwykle jest pełniejsze i mocniejsze od lagera wiedeńskiego, choć granice między tymi stylami mogą się częściowo pokrywać. Od ciemnego koźlaka odróżnia je niższa moc i mniejsza intensywność słodowego charakteru. W zestawieniu z czeskim lagerem półciemnym zwykle wykazuje mniej chmielowości i większy nacisk na chlebowy oraz tostowy profil słodu.

Nazwa stylu nawiązuje do warzenia piwa w marcu, pod koniec chłodnej części roku. Dawne bawarskie ograniczenia sezonu warzelniczego oraz trudności z produkcją trwałego piwa latem sprzyjały warzeniu mocniejszych i silniej chmielonych piw przeznaczonych do dłuższego przechowywania w chłodnych piwnicach. Współczesna bursztynowa odmiana marcowego ukształtowała się w XIX wieku, a jej obecność na monachijskim Oktoberfeście wiąże się z rokiem 1872. Sam festiwal wywodzi się z uroczystości ślubnych z 1810 roku. W drugiej połowie XX wieku bursztynowe marcowe było stopniowo wypierane na Oktoberfeście przez jaśniejszy festbier, który pod koniec stulecia stał się dominującym piwem imprezy. Marcowe zachowało jednak miejsce w ofercie niemieckich browarów.